Zaburzenia snu

Zaburzenia snu nie tylko mogą oddziaływać w różny sposób na ogólny stan zdrowia, ale określają także jakość życia i zdolność do pełnienia różnych funkcji zawodowych.

Nie leczone, przewlekłe zaburzenia snu, szczególnie przebiegające z bezdechem sennym są istotnym czynnikiem ryzyka chorób krążenia i znacząco zwiększają ryzyko zgonu w młodości i wieku dojrzałym.

Rozpoznanie bezsenności wiąże się z subiektywnie przeżywanym przez pacjentów poczuciem nieadekwatności snu w odniesieniu do jego jakości i ilości oraz z negatywnymi konsekwencjami tego stanu dla funkcjonowania w okresie dziennego czuwania.

Przewlekła bezsenność może nie mieć wyraźnych uwarunkowań medycznych, rozpoczyna się zwykle między 20-40 rokiem życia i dotyczy znacznie częściej kobiet.

Jednak podstawową grupą chorób, z którą wiążą się zaburzenia snu, są zaburzenia somatyczne i psychiczne, a szczególnie depresyjne. W leczeniu farmakologicznym bezsenności stosuje się poza lekami nasennymi niektóre środki antydepresyjne o właściwościach sedatywnych, antyhistaminowe i inne.

Leczenie niefarmakologiczne obejmuje: techniki poznawczo-behawioralne, ćwiczenia fizyczne, terapię relaksacyjną, restrykcje snu i ograniczenie bodźców w okresie poprzedzającym sen.